ห่างหายไปนานไม่ค่อยได้มีเวลามาโม้ให้เพื่อนๆฟังเลยแหละ  แต่ก็จะพยายามมาเขียนบ่อยๆ นะครับ ตอนนี้

หน้าฝนก็คงจะอับไม่ค่อยบ่อย    ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมายืนนะจุดนี้ได้สามารถทำให้คุณพ่อคุณแม่ภูมิใจในตัวเรา

จากที่เคยทำให้ท่านทุกข์ใจก็สามารแก้ตัวได้สำเร็จ โดยการได้มาเป็นทหารเหล่าแพทย์ได้  อย่างน้อยก็สามารถ

ดูแลพ่อแม่ได้ยามท่านแก่เฒ่า บางครั้งก็อยากจะฝากคำกลอนให้เพื่อนๆเอาไปใช้กันนะครับ

 

ถ้าจะท้อกับปัญหาเพียงแค่นี้              คนอื่นที่หนักว่าเราเค้ายังไหว

ลองคิดดูสิว่าเราเป็นใคร                   สู้แค่นี้ไม่ไหวไม่ใช่เรา    

ผมใช้คำกลอนนี้มาตลอด 1 ปีที่ได้รับการฝึกอย่างทรมานแสนสาหัส บอบช้ำทั้งร่างกาย แต่จิตใจกลับแข็งแกร่ง

เหมือนกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว ก็อยากให้เพื่อนๆที่กำลังท้อแท้ก็อย่าถอยนะครับ ท้อได้ แต่อย่าถอย...สู้ๆ

 

 

 

 

    

edit @ 22 Sep 2010 13:26:52 by วอแว แต่ไม่ งอแง

Comment

Comment:

Tweet

เพิ่งเข้ามาอ่านนะนี่

ไว้หาโอกาสนัดกันแล้วจะแสดงความยินดีอีกทีbig smile
เห้ย มีบล็อกกะเค้าด้วยไม่เห็นบอกกัน ห้าห้า

ยินดีย้อนหลังนะเว้ย ^^

#2 By TUAY on 2009-12-03 16:17

อีก 1 ความภูมิใจ

#1 By Duckie on 2009-12-01 12:59